Η μάχη όπως εξελίχθηκε για πολλούς παρατηρητές έμοιαζε άνιση. Αν και θνητός,με σάρκα και αισθανόμενος την κόπωση κατανικούσα δαίμονες ξανά και ξανά. Άλλοι λουόμενοι με φλόγες, άλλοι αόρατοι, άλλοι άφθαρτοι υπό μία έννοια αθάνατοι και κανείς δεν μπορούσε να νικήσει ένα μεγάλο σε ηλικία σαν εμένα.

8236-demon-slayerΚαι αν φορούσα πανοπλία και αν το σπαθί μου ,πνευματικό στην φύση του, έκοβε τα πάντα σαν να ήταν από νερό δεν άλλαζε το γεγονός ότι πέρασαν τα χρόνια κατά χιλιάδες και εγώ δεν ήμουν ακμαίος. Στο σύνολο όλων αυτών προστάτευα και την μικρή πριγκίπισσα ,και ο εχθρός δεν έχανε ευκαιρία να προσπαθήσει να της κάνει ζημιά.

“Έχουμε νικήσει αυτή την μάχη από καιρό,και δεν αντιλήφθηκες τι έγινε. Θα πάρουμε ξανά ότι αγάπησες και ότι ορκίστηκες να προστατεύσεις,και στο τέλος θα χάσεις όλη την ελπίδα σου και κάθε πίστη σε Εκείνον που το όνομα Του να προφέρουμε δεν μπορούμε.” είπε ο Μεφιστοφελής.

Σταμάτησα μια στιγμή και η μικρή απομακρύνθηκε από εμένα,έτρεξε προς το μέρος των διαμονών και ενώ φοβήθηκα για την ζωή της,ετοίμασα όλες μου τις δυνάμεις για να την πάρω πίσω σε μία τελευταία ίσως ηρωική κίνηση.


Τότε πάγωσα… Οι δαίμονες δεν την πολέμησαν,επίθεσή δεν έκαναν αλλά την αγκάλιασαν,χαμογέλασαν ειρωνικά προς το μέρος μου και ο Μεφιστοφελής βρόντηξε και με βρυχηθμό λέοντος είπε όλο υπερηφάνεια:

“Δική μας είναι ,η καρδιά της είναι σαν τις δικές μας.Δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ πίσω και ποτέ δεν θα επανέλθει.Μόνο το σκοτάδι θα γνωρίσει και για αυτό φταις εσύ. Η αδυναμία σου! Η καρδιά της πλέον είναι δαιμονική.”

Μονομιάς εξαφανίστηκαν όλοι,μαζί και εκείνη η μικρή που τόσους αιώνες προστάτευα.

Μεγάλε Βασιλέα,που έσφαλα..τι έγινε…δεν κατανόησα ….που…γιατί…πως? Τώρα τι?

Next Post Previous Post