Γροθιά έναντι γροθιάς,χτύπος καρδιάς έναντι χτύπου.Ένα κενό εκεί που κάποτε υπήρχε ζωή,σε έναν κατεστραμμένο από τους πολέμους και την απληστία πλανήτη,πλέον ολοκληρωτικά νεκρό… Εκεί επί μέρες,εγώ και ο Ασβέλαν ανταλλάξαμε λόγια λίγα,πόνο πολύ.Εγώ μόνος μου και εκείνος κατά μού μαζί με τις λεγεώνες απέθαντων που διαρκώς ανέστενε,ξανά και ξανά.

‎”Κουράστηκα”,σκεφτόμουν…όχι σωματικά μα ψυχικά.Όλη μου την ζωή σε μία αναζήτηση δύναμης ανώτερου επιπέδου,όλη μου την ζωή αναζητώντας κάτι.

Ίχνος γαλήνης δεν υπήρχε στην ψυχή μου,μια φουρτουνιασμένη θάλασσα,μανιασμένη να με καταπιεί κάποια στιγμή ,την στιγμή που ήμουν αδύναμος…όπως τότε.

Και χαμένος καθώς ήμουν σε όλες αυτές τις σκέψεις ένιωσα τις λεπίδες των υπηρετών του σκοτεινού αυτού λόρδου,να τρυπάνε το σώμα μου,να το σχίζουν σε άλλα σημεία μα δεν με ένοιαζε…

undead-warrior-fantasy-582357_800_600.jpg

Σωριάστηκα κάτω…αίμα γύρω μου…ζαλισμένος χωρίς να ξέρω τι να σκεφτώ.Δεν με ένοιαζε πλέον.Απόρησε ο εχθρός μου.Ήμουν ανίκητος στις πρώτες 4 διαστάσεις του τότε γνωστού σύμπαντος επί 79 χιλιάδες χρόνια,και έχασα έτσι εύκολα,ανόητα θα έλεγε κανείς…

Στάθηκε από πάνω μου και είπε:Τύψεις..αυτό σου κόστισε την ζωή Shirance.

Αυτό σε έκανε αδύναμο.Αναλογίστηκες στην καλύτερη στιγμή για εμένα,ότι είσαι ο μεγαλύτερος δολοφόνος που πέρασε στην ιστορία του γνωστού μας κόσμου.Έχεις κατασφάξει εκατομμύρια εκατομμυρίων ψυχών στο όνομα της αλήθειες,της δήθεν αναζήτησης δύναμης και για τι?

Για την απληστία σου.Για να αποκτήσεις τίτλους,πλούτο υλικό,ανέσεις από τις σάπιες αυτοκρατορίες που υπηρέτησες.Σου έδωσαν τίτλους φονιάδων,στολισμένους με ιπποσύνη και ηθική.Ήξερες ότι κάποια μέρα θα γίνει και αυτό..παρακαλούσες για τον θάνατο μα αυτός δεν ερχόταν.Σήμερα σου έκανε την χάρη και ήρθε να αφαιρέσει το βρώμικο στίγμα σου από αυτόν τον αιώνα,και αυτόν τον κόσμο…

lost-soul-moon-light-31000.jpg

Τα τελευταία του λόγια τα έχασα,δεν άκουγα μήτε αισθανόμουν τίποτα πλέον.Με κάρφωσε στην καρδιά με το ίδιο μου το σπαθί και έφυγε γελώντας…

Λύτρωση σκέφτηκα και χάρηκα εγκάρδια για λίγο,για να απογοητευτώ αμέσως μετά.Βρέθηκα στιγμιαία στο πιο βαθύ μέρος του Άδη,σε μία πόλη φτιαγμένη για εμένα καταδικασμένος να ακούω φωνές,να τις κυνηγάω προσπαθώντας να σταματήσω το αίσθημα μοναξιάς μου μα ο αλυσίδες που είχα στα πόδια και στα χέρια με βάραιναν και με πόναγαν…όλο και πιο πολύ.Αυτές οι αλυσίδες ήταν και τα δάκρυα όσων κατέσφαξα χωρίς να δείξω ντροπή καμία και τώρα ούτε εκείνοι όλοι έδειχναν για εμένα…

Next Post Previous Post