Και εκεί στην τελευταία μου ανάσα,πεσμένος στα γόνατα φώναξα…

Βρισκόμουν μπροστά σε εκείνη την απέραντη θάλασσα στην οποία βυθιζόμουν για να ξεχάσω τον πόνο του να μην σε έχω.

Την θάλασσα που με μεθούσε και στους ανθρώπους γνωστή σαν έρωτας ήταν.Με μούδιαζε..χανόμουν και ξεχνούσα την άρνηση σου.

cold_autumn_sea_by_vally5-d4g9ovz

Εσύ δεν είσαι που ορκιζόσουν ότι θα είσαι πάντα δίπλα μου?Όπως πάντα επέλεξες το θάρρος,και εγώ την αλήθεια.Οι δρόμοι μας χώρισαν και εγώ αναζήτησα μια αγάπη ανωτέρου επιπέδου…όμως πάντα σε είχα μέσα μου.Ένας κρυφός πόθος που δεν θα έσβησε ποτέ.

Μέσα μου πάντα κάτι έβραζε..και σιγά σιγά με έτρωγε.

Ίσως ενδόμυχα ήξερα ότι ποτέ δεν θα είμαστε μαζί,αλλά αυτό δεν θα άλλαζε τις νύχτες που βρισκόμασταν αγκαλιά χωρίς να λέμε τίποτα.

Και ακόμη και μετά από τόσους αιώνες,πάλι εδώ γονατίζω και κλαίω..ελπίζοντας κάτι να αλλάξει.

Next Post Previous Post