Και ήρθε η παγωμένη νύχτα της ερήμου…‎…εκείνη που αν μείνεις ξύπνιος και κοιτάξεις τον ουρανό της,τα άστρα της θα σου που μυστικά πέραν από όσα γνωρίζουν οι άνθρωποι.

Διψασμένος,περπατούσα και ονειροπολούσα.Άραγε ανάμεσα σε αυτά τα άστρα,υπάρχει ένα για εμένα και εσένα μόνο?Να φύγουμε μακριά από όλους και όλα,από αυτόν τον μάταιο και αιματοβαμένο κόσμο,και να σταθούμε ισάξιοι των άστρων που θα μας δώσουν τον εαυτό τους σαν δώρα,που θα μας δωσουν τον εαυτό τους σαν φίλοι πραγματκοί…

snow1.gif

Και τα μάτια μου σκοτείνιαζαν,εξουθενωμένος σταμάτησα.Θα γίνω και εγώ κομμάτι της ερήμου,ή κομμάτι των ουρανών,σκεφτόμουν…αλλά τι νόημα έχουν όλα αυτά μακριά σού?Είμαι μόνος,αλλά εσύ είσαι πάντα μαζί μου.Η ανάσα σου είναι εκεί,πάντα τριγυρνάει και με φιλάει.

Και τότε εσύ,σε εκείνη την παγωμένη έρημο,στην τελευταία μου ανάσα ήρθες.Με αγκάλιασες,με πήρες στην αγκαλιά σου..Ήσουν από ότι φαίνεται πάντα εδώ,μέσα μου.Με τα πράσινα μάτια σου με κοίταγες και με πρόσεχες.Ανόητος ήμουν που δεν το ήξερα.Σου ζήτησα μια τελευταία συγνώμη και χαθήκαμε εκεί…

Next Post Previous Post