Καθόμουν θυμάμαι,και έκλαιγα ενώ όλοι γύρω μου γελούσαν… .είχα μέσα μου ένα κενό.

Κάτι έλειπε…και τότε ήρθε εκείνος.Κρύβοντας την Δόξα του,ταπεινά έκατσε δίπλα μου.Λιτά ντυμένος όπως ήταν,με βλέμμα που δεν έκρυβε τίποτα με ρώτησε…

‎”Γιατί κλαις Θοδωράκη,τι σε λυπεί και τι σε πονάει?” Δεν μπορούσα καν να τον κοιτάξω στα μάτια,δεν ήξερα άλλωστε τον λόγο που έκλαιγα μόνο το ότι κάτι έλειπε.Έτσι πέρασε λίγη ώρα,αναστέναξε ο Μέγας και είπε ετούτα τα λόγια…

71c1eb3d59f3d99b0320670c4a654e57.jpg

Θα ξανασυναντηθούμε εμείς οι δύο,σε μία άλλη γη σε άλλα μέρη.Κράτα την καρδιά σου ως έχει και θα ζήσεις τον ποιητικό έρωτα που θες.Όταν φυσάει ο άνεμος μην σκορπίζεσαι μαζί του,γιατί θα χάσεις τον εαυτό σου όπως όλοι εκείνοι…Μακάριος όποιος υπομένει και γνωρίζει μέσα από την υπομονή τον εαυτό του.Ανόητος όποιος χάνετε στο ταξίδι λόγο της βιασύνης του.Άθλιος όποιος παραδίδει τον εαυτό του στην σάρκα του και μόνο.Καταδικασμένος αυτός που δεν μετανοεί…

Σηκώθηκε και στάθηκε για λίγο.Κοίταξε γύρω του και ψιθύρισε κάτι.Λόγια που ο άνεμος έκανε να ταξιδέψουν σε όλον τον κόσμο.Η Εποχή της Αλλαγής ερχόταν…

Next Post Previous Post