Η ζωή είναι ωραία,είσαι άλλωστε η ζωή μου.Σε είχα ανάγκη και κάναμε όνειρα,με θάρρος,με αλήθεια.Πάντα μαζί,πάντα σε ήθελα… Με ήθελες και εσύ.Έτσι έλεγες τουλάχιστον.Και τότε ήρθε η μέρα που ύψωσες την γροθιά σου εναντίων μου.Απροκάλυπτα,αναιδέστατα και χωρίς λόγο.Για ελευθερία μιλούσες μα τα λόγια σου ήταν σαν μαστίγια και με χτύπαγαν αλύπητα.Δεν μιλούσα,υπέμενα.Η αγάπη έλεγαν ότι αντέχει.Εμείς δεν αντέξαμε,μάλλον δεν αγαπιόμασταν…

Κάτι κάναμε λάθος,κάπου παίξαμε ένα παιχνίδι που θα χάναμε και οι δύο.Πιστέψαμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τους κανόνες και με τον ίδιο βαθμό αλαζονείας σωριαστήκαμε στη γη…σαν παιχνίδι όπου βαρέθηκε ένας σκοτεινός θεός και τα πέταξε σε μία γωνία.

Αλλάξαμε σχήματα και τροχιά και χαθήκαμε σε ένα σύμπαν μοναδικό.Εσύ διάλεξες το θάρρος,εγώ την αλήθεια…

Next Post Previous Post