Μέχρι τον Άδη θα φτάσω,τους πάντες θα πολεμήσω και θα νικήσω.Για εμένα ποτέ δεν πέθανες και θα γυρίσεις πίσω… ‎…είπε ο Shirance,έχοντας πλέον αποκτήσει όλους τους τίτλους και την δόξα αυτού του κόσμου.Αλλά έχοντας χάσει εκείνην,που την πήραν μακριά του καθώς αυτόν δεν μπορούσαν να αγγίξουν…

Έτσι ξεκίνησε η κάθοδος του στο Άδη.Έτσι επί 9 χρόνια πέρασε από τα 9 επίπεδα του,μέσα από ποτάμια λάβας,μέσα από βροχές από δάκρυα και χαλάζι,με πόδια γυμνά και με σώμα απροστάτευτο…

Έφτασε μπροστά της,εκεί που την σταύρωσαν και την βασάνιζαν επί αιώνες ολόκληρους,και γονάτισε μπροστά της…Δεν ήταν παρά μία σκιά του παλιού εαυτού της και αυτός ένας χαμένος ιππότης,μπερδεμένος από την ίδια του την πορεία,σε αυτό που άλλοι ονομάζουν μαρτύριο και άλλοι ζωή…

Ύψωσε την γροθιά του και κομμάτιασε τον σταυρό της,και μαζί και τον δικό του,εκείνο το βάρος που ονομάζουμε τύψεις…

Την αγκάλιασε,την φίλησε απαλά και της ψιθύρισε στο αυτί…

Θα σε πάρω μακριά από εδώ βασίλισσα μου,εκεί που κανείς δεν θα σε πληγώσει ξανά…

Αυτή ήταν η έξοδος του.Με εκείνην στην αγκαλιά του πέρασε όλα τα επίπεδα της κολάσεως,και κάνεις δεν τόλμησε να τον αγγίξει με την αγάπη του στα χέρια του.Ακόμη και οι πιο άγριοι δαίμονες θαύμασαν την αγάπη εκείνου και εκείνης,που υπέμενε τόσα πολλά…

Οι θρύλοι μιλούσαν για μια νέα εποχή αλλαγής ερχόταν,οι ουρανοί πλέον χαμογελούσαν με κάθε ανατολή των τριών ηλίων του Φεβολάιζεν,και όλα έμοιαζαν καλά.Μα εκείνος είχε ακόμη ένα κενό στην καρδιά του…

‎”Το να τα έχεις όλα,δεν είναι αρκετό.Θες και άλλο,θες και άλλο…θες αγάπη…” ,σκεφτόταν και το βλέμμα του χανόταν,σε άλλες εποχές…

Δάκρυζε,και θυμόταν που έλεγε στο δάσκαλο του,ότι τα δάκρυα δεν αλλάζουν τον κόσμο.Μόνο οι ρόλοι αντιστράφηκαν ποια και πλήρωνε το δικό του τίμημα…

Next Post Previous Post