…Όπως στον πόλεμο, στέκονται στρατιώτες, έπεσε μια χειροβομβίδα, σε λίγο έκρηξη, ο αξιωματικός, χωρίς να το σκεφτεί πέφτει πάνω της. Αυτός κομμάτια. Οχτώ παιδιά ζωντανοί. Ούτε βαφτισμένος μπορεί να είναι, ούτε χριστιανός, ούτε για τον Θεό σκέφτηκε ποτέ του, αλλά αυτός είναι χριστιανός. Σαν πύραυλος στον παράδεισο θα πάει…

Πόση αλήθεια περιέχει ετούτο το κομμάτι κειμένου άραγε?Κατά την ταπεινή μου άποψη όλη την αλήθεια!Ο Χριστιανός βλέπετε,δεν ορίζετε από κάτι,ή μία συγκεκριμένη συμπεριφορά αλλά από ένα γενικότερο τρόπο ζωής ο οποίος επιδρά και στην συμπεριφορά του.

“Πραγματικός” Χριστιανός,δεν είναι αυτός που κοκορεύεται για την αγιότητα του.Αν προσέξετε,θα δείτε ότι ούτε ένας άγιος δεν κοκορεύτηκε ποτέ για όσα έκανε.Μάλιστα θεωρούσαν τους εαυτούς τους ανάξιους να πραγματοποιούν θαύματα και πράξεις πέραν της λογικής.Εάν αυτό δεν είναι ταπεινότητα τότε τι είναι?

Από που προέρχεται όμως η ταπεινότητα?Κατά βάση από την υπακοή,την άρνηση του θελήματος μας δηλαδή,και σαν δυνατό στήριγμα έχει την προσευχή.Τι είχε πει σε σχέση με την ταπεινότητα ο γέρων Παΐσιος…

Ο ταπεινός άνθρωπος, όπως φαίνεται, είναι ο δυνατότερος του κόσμου, διότι και νικάει, αλλά και σηκώνει πολλά ξένα βάρη με ελαφριά την συνείδησή του. Ενώ ζει περιφρονημένος και αδικημένος για τα ξένα σφάλματα που οικειοποιείται από αγάπη, εσωτερικά νιώθει την μεγαλύτερη χαρά του κόσμου, γιατί είναι περιφρονημένος πια από αυτόν ο μάταιος τούτος κόσμος. Οι ύβρεις, οι αδικίες κλπ. είναι τα καλύτερα νυστέρια για όσους έφταιξαν, διότι με αυτά καθαρίζουν οι παλιές πληγές. Για εκείνους όμως που δεν έφταιξαν είναι μαχαίρια δημίου, και Μάρτυρες θεωρούνται αυτοί που τα δέχονται χαρούμενοι για την αγάπη του Χριστού.



Next Post Previous Post