Εγώ όπως πάντα ντυμένος σε ένα μαύρο παλτό,έδινα την αγάπη μου όπου έβρισκα χωρίς να το σκεφτώ,ώσπου είδα εκείνη να στέκεται μπροστά μου και να κλαίει… Εκείνη ένα ον πολύ φωτεινό,τι είναι αυτό που μου έβρισκε προσπαθούσα να σκεφτώ,όμως ο νους χάνετε και τότε εκείνη λέει…

Εγώ μόνο εσένα από όλους αγαπώ,δεν έχω λόγια πλέον να εκφραστώ.

Εσύ όμως την αγάπη μου δεν κοιτάς,και τα αισθήματα μου μετά από μια χρήση στα σκουπίδια πετάς.

Εγώ ονειρεύομαι να είμαστε μαζί,το σώματα μας να έχουν μια διαφορετική επαφή,εσύ όμως επιλέγεις κολασμένη ζωή,δεν ξέρω τελικά αν μπορούμε να είμαστε μαζί…

Από τα λόγια της αυτά η σκοτεινή καρδιά μου σπάει,εν τέλι κατανοήσα ότι μόνο αυτήν αγαπάει,τι νόημα έχει πλέον να να υποφέρει…?

 Τώρα πια μαζί παίζουμε κρυφτό,από ότι φαίνεται να γίνει αυτή ο ήλιος μου ήταν γραφτό,και τέλος έγινα εγώ το δικό της αστέρι…

Next Post Previous Post