Περί πίστεως, δοκιμασιών και ασθενειώνΣκεφτόμουν τον τελευταίο καιρό, το πώς οι δοκιμασίες και οι πιθανές ασθένειες επηρεάζουν την ζωή μας, καθώς και σε ποια χρονική στιγμή της ζωής μας έρχονται κάθε φορά.

Πιστεύω ότι κάνουμε το λάθος και βλέπουμε μονοδιάστατα το κάθε τέτοιο γεγονός με αποτέλεσμα να μην λαμβάνουμε τους «καρπούς» της κάθε τέτοιας εμπειρίας.

Υπάρχει άραγε άνθρωπος, που δεν έχει κάποιο «κουσούρι» σωματικό, φανερό ή μη? Και εφόσον όλοι λίγο πολύ έχουμε κάτι, γιατί κρίνουμε επιφανειακά και μόνο σαν να είμαστε εμείς τέλειοι? Η απάντηση πιστεύω, έχει να κάνει με την ματαιοδοξία, όπως λέει και η λέξη , ζητάμε δηλαδή την μάταιη δόξα και τη μάταιη κοσμική τελειότητα.

Σε τέτοιες στιγμές, εκεί που έχουμε «χαθεί», χτυπάει ο Κύριος την πόρτα της καρδιάς μας και μας επισκέπτεται.

paisios3.jpg

Ο γέρων Παΐσιος έλεγε:

– Γέροντα, πάντα ωφελεί η αρρώστια;

– Ναι, πάντα πολύ ωφελεί. Οι αρρώστιες βοηθούν τους ανθρώπους, να «εξιλεωθούν», όταν δεν έχουν αρετές. Μεγάλο πράγμα η υγεία, αλλά και το καλό που προσφέρει η αρρώστια, η υγεία δεν μπορεί να το δώση! Πνευματικό καλό! Είναι πολύ μεγάλη ευεργεσία, πολύ μεγάλη! Καθαρίζει τον άνθρωπο από την αμαρτία, και μερικές φορές του εξασφαλίζει και μισθό. Η ψυχή του ανθρώπου είναι σαν το χρυσάφι και η αρρώστια είναι σαν τη φωτιά που την καθαρίζει. Βλέπεις, και ο Χριστός είπε στον Απόστολο Παύλο: «Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται»[18]. Όσο περισσότερο ταλαιπωρηθή με κάποια αρρώστια ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο εξαγνίζεται και αγιάζεται, αρκεί να κάνη υπομονή και να την δέχεται με χαρά.

– Μια αναπηρία, Γέροντα, μπορεί να δημιουργήση σύμπλεγμα κατωτερότητος;

– Αυτά είναι μπανταλά.

– Στους αναπήρους όμως, Γέροντα, μερικές φορές συμβαίνει αυτό.

– Συμβαίνει, γιατί δεν τοποθετούνται σωστά. Όταν καταλάβουν ότι η αναπηρία είναι ευλογία από τον Θεό, τοποθετούνται σωστά και απαλλάσσονται από την μειονεκτικότητα. Όταν ένα μικρό παιδί έχη κάποια αναπηρία και δεν έχη βοηθηθή, ώστε να χαίρεται για την αναπηρία του, τότε έχει ελαφρυντικά, αν αισθάνεται μειονεκτικά. Αλλά, αν μεγαλώση και παραμένη η μειονεκτικότητα, σημαίνει ότι δεν έχει συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής.

Όταν έχουμε κάποια αναπηρία, αν κάνουμε υπομονή και δεν γκρινιάζουμε, τότε έχουμε μεγαλύτερο μισθό. Γιατί όλοι οι ανάπηροι αποταμιεύουν. Ένας κουφό αυτί, ένας τυφλός από το τυφλό μάτι, ένας κουτσός από το κουτσό πόδι. Είναι μεγάλη υπόθεση! Αν κάνουν και λίγο αγώνα κατά των ψυχικών παθών, θα έχουν να λάβουν και στεφάνια από τον Θεό. Βλέπεις, οι ανάπηροι πολέμου παίρνουν σύνταξη, παίρνουν και παράσημα. Όποιος έχει ομορφιά, λεβεντιά, υγεία, και δεν αγωνίζεται να κόψη τα ελαττώματά του, θα του πη ο Θεός: «Απήλαυσες στην ζωή σου τα αγαθά σου, την λεβεντιά σου! Τι σου χρωστώ τώρα; Τίποτε». Ενώ όποιος έχει μια αναπηρία – είτε έτσι γεννήθηκε, είτε την κληρονόμησε από τους γονείς του, είτε την απέκτησε αργότερα -, πρέπει να χαίρεται, γιατί έχει να λάβη στην άλλη ζωή… Γι’ αυτό λέω, χίλιες φορές να είχα γεννηθή καθυστερημένος διανοητικά, τυφλός, κουφός, γιατί θα είχα να λάβω τότε από τον Θεό.

Ο Θεός πιστεύω, με όσα έχω ζήσει πάντα, ναι μεν σου δίνει ένα «κουσουράκι», αλλά σου δίνει και χάρισμα, ή καθαρίζει το νου ώστε να προσέξεις ποια έχεις ήδη και να τα χρησιμοποιήσεις ποιο σωστά. Θα σου «πάρει» πχ το ένα μάτι, αλλά θα σου δώσει άλλο Πνευματικό να βλέπεις τις καρδίες των άλλων και να τους βοηθάς. Θα σου «πάρει» λόγου χάρη το ένα πόδι, αλλά έτσι θα δοκιμαστείς και αν αντέξεις, στην πίστη θα είσαι πιο σταθερός από τους άλλους.

Άλλοι πάλι δεν μπορούν να κάνουν παιδιά για λόγους είτε ιατρικούς, είτε άλλες φορές ανεξήγητους και εδώ ο γ.Παΐσιος είπε για αυτό , ότι το επιτρέπει ο Θεός για να «βολεύεται» και κάνα ορφανό και παιδιά που δεν έχουν γονείς. Γονιός δεν είναι εκείνος που έφερε στον κόσμο το παιδί, αλλά εκείνος που θα το μεγαλώσει, που θα χαμογελάσει μαζί του, που θα πονέσει για αυτό.

Η κάθε δοκιμασία λοιπόν, έχει το δικό της διδακτικό χαρακτήρα και ποτέ ο Θεός δεν θα μας δοκίμαζε με καταστάσεις που δεν θα αντέχαμε, καθώς Πατέρας στοργικός είναι και μας αγαπάει όσο τίποτε άλλο. Να έχουμε υπόψην ότι ακόμη και οι ασθένειες πολλές φορές περαστικές είναι, μένουν για λίγο και φεύγουν.

Βλέπουμε στις ιστορίες των Αγίων και από όσα είπε και ο Χριστός ότι αυτό που «κινεί» και σώζει τον άνθρωπο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ίδια, η ειλικρινείς πίστη. Όταν οι αμαρτωλοί πήγαιναν στο Ιησού και ζήταγαν να τους θεραπέψει, σε πολλούς είπε «…η πίστη σου σε έσωσε…» και εδώ καταλαβαίνουμε ότι ο πιστός δεν χάνετε, ο Θεός δεν θα αφήσει ποτέ κανένα παιδί του έτσι, θα το βολέψει κάπως.

be-patient.jpg

Καμιά φορά γινόμαστε δεν έχουμε υπομονή με τα αιτήματα μας, και γκρινιάζουμε γιατί δεν ικανοποιούνται άμεσα. Να μην φοβάστε, όλα θα λυθούν και όλα θα δρομολογηθούν όταν έρθει η ώρα. Εσείς να δοξάζετε το όνομα Του μόνο και όλα θα είναι καλά.

Με βλέπω σε αυτή την φάση της ζωής μου και όλα είναι καλύτερα από ποτέ. Και πέρασαν μήνες γκρίνιας και άγχους για τι? Για το τίποτα…Έλεγα πότε θα λυθούν τα ζητήματα μου Θεέ μου, δεν αντέχω άλλο, μη δείχνοντας εμπιστοσύνη στο τι επέτρεψε να γίνει και τι έπρεπε να ζήσω για να γίνω ποιο καλός και να έρθω ποιο κοντά Του. Τελικά όλα λύθηκαν…και να σου τα κλάματα από την συγκίνηση πάλι.

Θεέ μου, με ρωτάνε πως δεν νιώθω μοναξιά ενώ είμαι μόνος. Με ρωτάνε πως δεν νιώθω λύπη ενώ είμαι μόνος. Πως χαμογελάω ενώ με πληγώνουν. Και εγώ τους λέω για Εσένα αλλά δεν με ακούνε…

Πως μπορώ να νιώσω μοναξιά αφού έχω Εσένα? Πως μπορώ να νιώσω λυπημένος όταν Εσύ μου δίνεις όσα χρειάζομαι? Όλοι με αρνήθηκαν και όλοι με πρόδωσαν και η καρδιά μου πόνεσε, τα αδύναμα μάτια μου κοκκίνισαν και θόλωσαν από τα δάκρυα, και η καρδιά μου πονούσε τόσο που δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια. Και ήρθες Εσύ για εμένα τον τελευταίο όλων και μου έδωσες Δόξα, με έλουσες με το φως Σου και με αναγέννησες.

Συγχωρά με που κρίνω τον συνάνθρωπο μου και που δεν έχω την δύναμη να τους βοηθάω όλους όσους μου στέλνεις.

Συγχώρα με Θεέ μου, που δεν είμαι αντάξιος της Αγάπης σου.

Συγχώρα με…

Next Post Previous Post