Μνήμες πολέμου.. Μέρος 2ο


Που είσαι γέρο… σε χρειάζομαι…χάνομαι…πονάω.” Παντού αίμα στην γη πάνω, δικό μου θα είναι σκέφτηκα. Οι δαίμονες δεν αιμορραγούν και αυτή την φορά θα χαθώ και θα βασανιστώ για χιλιάδες επί χιλιάδων ετών για όσα τους έκανα.

Σχίστηκε ο ουρανός και κεραυνός μεγάλος την χτύπησε με μανία, και εκεί που έπεσε διέκρινα μια φιγούρα,θολά και ζαλισμένα. “Χάνομαι όλα ειναι στο μυαλό μου,έρχονται να με πάρουν και να με σύρουν στα βάθη της κόλασης,δεν μπορώ να ανασάνω,τα κόκαλα του θώρακα μου είναι σπασμένα,το σπαθί μου δεν κόβει και η πανοπλία μου έγινε και αυτή κομμάτια…

Ήρθε τότε εκείνος ο γεράκος και είπε με φωνή απαλή όπως πάντα,με τα ίδια μάτια όλο συμπόνια και δάκρυα για εμένα..

Μην φοβάσαι.Σήμερα δεν είναι η μέρα σου παιδί μου, οι εχθροί σου είναι τώρα πολλοί και θα γίνουν περισσότεροι να το θυμάσαι. Σήμερα όμως είναι η τελευταία δική μου μέρα, θα σου δείξω τον Νόμο και έπειτα θα σε περιμένω πάνω. Μην χαθείς όπως αυτοί που θα χαθούν μπροστά στα μάτια σου…

Ένωσε τα χέρια του ο γεράκος, μικρός σε ανάστημα και με μία καρδιά που δεν ξανασυνάντησα ποτέ να την πλησιάζει σε ομορφιά και εγώ άρχισα να κλαίω. Ήξερα ότι αυτό που θα έκανε θα αφαιρούσε την δική του ζωή για να σωθώ εγώ, και να αφανιστούν χιλιάδες δαιμόνων. Μόλις βέβαια το κατάλαβαν εκείνοι ήταν αργά,ο γεράκος ολοκλήρωσε τα λόγια στιγμιαία,χαμογέλασε και παρέδωσε το πνεύμα του μέσα σε μία χαοτική οπτική λάμψη που έβησε τις αμαρτίες όλων και μαζί και τις υπάρξεις τους.

Έφυγε το σκοτάδι,άνοιξαν οι ουρανοί και εκεί πλέον ήμουν μόνος μου κλαίγοντας και φωνάζοντας.

Γιατί με άφησες μόνο μου, γιατί θυσιάστηκες, γιατί…γιατί…γιατί… Κατάρα,δεν έχω κανέναν ξανά. Πάλι θα περιπλανηθώ από κόσμο σε κόσμο, από ζωή σε ζωή πάντα πολεμώντας την Απώλεια και τους δαίμονες. Πάντα πολεμώντας τον εαυτό μου και θάνατο δεν θα βρω πουθενά.

Σηκώθηκα, ζώστηκα ξανά με τα όπλα μου, με μία μισοσπασμένη πανοπλία και ξεκίνησα ξανά περπατώντας τους κόσμους να μετέχω σε μυστήρια που λίγοι έχουν δει.

Πάντα αισθανόμενος τον βλέμμα Του πάνω μου και απλά αφήνοντας τον εαυτό μου να κινηθεί όπου με οδήγησε η Χάρις του.

“Υποσχεσου ότι κάποτε θα με ενώσεις με όλα μου τα αδέρφια και όσους έχασα.” είπα ψιθυριστά αλλά εκνευρισμένα. Άνθρωπος είμαι άλλωστε…

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    September 2017
    M T W T F S S
    « Aug    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930