Μία νύχτα Σαββάτου…(Μέρος 1ο)


…Και ενώ δάκρυζα,εκείνη με τα δάχτυλα της,απαλά, σκούπισε τα δικά μου δάκρυα και είπε:

Όταν ο ποιητής αισθάνεται,η καρδιά του γεμίζει.Και όταν γεμίσει από συναίσθημα,ξεχυλίζει προς τα έξω και το αισθάνονται όλοι.Και τότε εκείνος γράφει,και δεν το νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι,αλλά μόνο το ότι μπορεί να εκφράσει με γραπτά και με λόγια,ύμνους προς εκείνην…την αγάπη,που λίγοι έζησαν.

Χαμογέλασα και χωρίς να την κοιτάξω απάντησα…

Για εσένα που δεν γνωρίζω ποια είσαι, και που σήμερα είναι η πρώτη και τελευταία φορά που θα με δεις, θα σου δώσω μερικά από τα φλουριά μου,ώστε όταν χρειαστείς κάτι στην ζωή σου, ότι και να είναι αυτό,θα το αγοράσεις με αυτά…

Έπειτα κατέβηκα από το σκαμπό,άφησα το αλκοόλ,πλησίασα εκείνην, έκλεισα τα μάτια χωρίς να δω το πρόσωπο της και της φίλησα απαλά στο μέτωπο.Αναστέναξε…χαμογέλασα…

Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σκέφτηκα…

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    September 2017
    M T W T F S S
    « Aug    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930