Και όπως ήμουν ξάπλα στο γρασίδι,καθόταν ο γεράκος εκείνος λίγο πιο πέρα κάτω από το δέντρο και συζητούσαμε…

“Γιατί είναι τα συννεφα καφέ?
-Γιατί έχεις παραισθήσεις.
“Και γιατί το γρασίδι αυτό είναι συνέχεια πράσινο?”
-Γιατί είναι ψεύτικο.
“Και γιατί άνοιξαν τα ποτιστικά και βρέχομαι?”
-Επειδή είχα πολλά λεφτά και έβαλα ποτιστικά χωρίς λόγο.
“Και γιατί δεν κουνιέμαι ενώ βρέχομαι?”
-Γιατί εσύ είσαι μεθυσμένος,και εγώ πολύ γέρος να σε σηκώσω..
“Και γιατί τώρα το αλκοόλ έχει τόσο ωραία γεύση ενώ κανονικά δεν πίνω ποτέ?”
-Επειδή έχεις πιει 42 μπουκάλια μπίρες…
“Πόσα χρόνια έχω ακόμη να μέχρι να καραφλιάσω τελείως?”
-Θα εξαφανιστούν τελείως όταν θα βρεις την γυναίκα της ζωής σου και σου πει ότι της αρέσουν και τα λίγα που έχεις.
“…και ποιο είναι το μυστικό της ζωής,το αιώνιο που δεν αλλάζει ποτέ?”
-Το ότι μπορείς να αποφύγεις πολλές κουλές στιγμές,κάνοντας ότι μιλάς στο τηλέφωνο..
“…σαν τι στιγμές δηλαδή?”
-Μισό,πρέπει να μιλήσω λίγο στο τηλέφωνο.

Και έτσι περνούσαν τα χρόνια…:)
-εκ Του Μέγα Θεόδωρου.

Next Post Previous Post