Και απόψε το κορμί μου βράζει με χίλια και το στόμα το δικό σου δροσίζει αλλουνού χείλια. Μηχανάκια και Φεράρι σταματούν και ζητάν το κορμί μου,μα εγώ λυπάμαι που δεν σε έχω μαζί μου…

Σου δίνω την καρδιά μου,την δίκη σου δεν μου ανοίγεις,σου δίνω και το σώμα μου μα το πάθος μου σβήνεις,σου δίνω το χέρι μα στο αέρα το κόβεις,προσχήματα για άλλους να κρατήσεις μα εν τέλι δεν προκόβεις…

Θλιβερές ιστορίες νιώθω στην καρδιά σου κάθε βράδυ,και διαρκώς να κατηγορείς τους άλλους για το δικό σου το χάλι,ψεύτικα χαμόγελα ο κόσμος όλος σου δίνει και το δικό μου το ειλικρινές η καρδιά σου το φτύνει…

Στην όμορφη ψυχή σου από μια διαφορετική πόρτα μπαίνω να μάθω πράγματα για εσένα που ίσως να μην θέλω, όμως πρέπει να γίνει και εσύ εμένα να μάθεις, ώστε να μην φοβηθείς ποτέ ξανά κάτι να χάσεις…

Θλιβερές συγκινήσεις συναντάω κάθε βράδυ και δεν έχω πλέον κανένα χέρι από το πηγάδι να με βγάλει, όλο ανόητες σκέψεις που κάνουν την καρδιά μου από αγάπη ένα καμίνι, μπερδεμένος δεν ξέρω αν κάτι που αξίζει έχει μείνει…

Next Post Previous Post