Και να είμαστε πάλι. Καθόμουν και σκεφτόμουν το εξής: Ζούμε όντως σε ένα κόσμο όπου όλους τους κανονικούς τους έχουν κλεισμένους μέσα και όλοι οι τρελοί είναι έξω. Έχουμε φτάσει στο σημείο του να έχεις όνειρα ισοδυναμεί με τρέλα.

Αν πεις σε κάποιον “Κοιτώ τον ουρανό το βράδυ και του μιλώ.” στάνταρ θα σε πει τρελό. Αν είναι μάλιστα συγγενής

θα μιλήσει και σε άλλους να σε πάνε σε κάνα τρελόγιατρο (το έχω ζήσει από πρώτο χέρι). Αλλά βλέπετε δεν είναι τρέλα να θες

να μαζεύεις συνέχεια λεφτά. Δεν είναι τρέλα να θες να αγοράσεις και να εξουσιάζεις τον κόσμο όλο. Δεν είναι τρέλα να είσαι

πολιτικός και να βγαίνεις να λες ότι ο Θεός σου είπε να βομβαρδίζεις και να σκοτώνεις στο Όνομα Του. Όχι αυτά είναι νορμάλ πράγματα. Αν προσπαθήσεις να βελτιώσεις τον κόσμο πάλι τρελό θα σε πουν. Γιατί να κοπιάσεις? Γιατί να μην γίνεις και εσύ ένα με τα κακά και άσχημα, σαν “αυτούς” δηλαδή? Αλλά δεν φταίνε μονό αυτοί. Φταίμε και εμείς, που δεν τους δίνουμε μια καλή κλωτσιά να σκάσουν να ησυχάσουμε και να ζήσουμε ήσυχα και ωραία. Ε είμαστε άξιοι της μοίρας λοιπόν. Δόξα το Θεό υπάρχουν άτομα μακρόθυμα και εκεί που εμείς λακίζουμε με την συμπεριφορά και τα πιστεύω μας εκείνοι στέκουν και κρατάνε γερά. Αλλιώς ο κόσμος θα είχε καταστραφεί αιώνες τώρα. Το ζήτημα είναι ότι λιγοστεύουν διαρκώς.Τι κάνουμε λάθος? Διαπαιδαγώγηση είναι η λέξη.Όχι με την μορφή του σχολείου αλλά της ηθικής.Λέει η ίδια δασκάλα που είχα στην 1η τάξη του Γυμνασίου συνεχίζει να κάνει τα ευτράπελα της.Πρόσφατα σχεδόν πλάκωσε ένα παιδί μέσα στην τάξη.Μετά ο παιδί τα “παίρνει στο κρανίο”,και όσο μεγαλώνει απεχθάνεται τους δάσκαλους και γενικά την μόρφωση.Έρχεται μετά η…”εκπαιδευτικός” αυτή και λέει “κωλόπαιδα όλα τους.Πως τα έχουν κάνει η γονείς τους!”.Κοίτα αυθάδεια!Όχι μόνο προκαλεί την ζημιά,άλλα κατηγορεί και την φορτώνει σε άλλους!Είχα παρόμοιες εμπειρίες προσωπικές και εγώ αλλά λέω δώσε τόπο στην οργή.Ο καθένας όπως σπείρει τέτοιο καρπό θα λάβει.Αν όχι σε αυτήν την ζωή,δυστυχώς για αυτούς υπάρχει και επόμενη…

Υπάρχουν βεβαία και καλά πράγματα,απλά δυσκολευόμαστε να τα δούμε,μας έχουν…μαυρίσει τα μάτια της ψυχής μας.Γιαυτό λέω,ότι που και που χρειάζεται ένα ταρακούνημα,να έχουμε και λίγη ταπεινότητά να μην σκουριάζει η ψυχή.Στο Προσευχητάριο λέει “ο εν υψηλής κατοίκων και τα ταπεινά εφορών”.Φανταστείτε ο Θεός ασχολείται τόσο με εμάς,και μας προσέχει τόσο,την παραμικρή λεπτομέρεια της ζωής μας.Και δεν μας Έχει ανάγκη.Και εμείς που είμαστε χώμα ουσιαστικά,βασικά στοιχεία φύσεως,νομίζουμε ότι είμαστε βουνά.Δεν κοιτάμε κάτω τον συνάνθρωπο μας.Είμαστε λέει ανώτεροι.Από πια άποψη?Ναι η βλακεία μας είναι τόσο ανώτερη που δεν καταλαβαίνουμε που πάνε τα 4,και έχουμε χάσει το παιχνίδι χωρίς καν να παίξουμε!Ο φίλτατος Πινόκιο μικρότερη μύτη από εμάς έχει!Κάθομαι αυτόν τον καιρό και κάνω το τεστ ΜΕΝΣΑ(Την έκδοση για περί αντιλήψεως,ιδιοφυΐας κτλ)και συμπέρανα αυτό που ήδη ήξερα:Είμαι καλός σε όλα μέχρι στιγμής αλλά δεν ξεχωρίζω σε κάτι.(Ίσως στην τεμπελιά,λολ)Μου αρέσει να γράφω.Το έχω προσέξει τα τελευταία 2 χρόνια,αλλά κυρίως αυτό το εξάμηνο.Αλλά κάθε φορά που πάω να γράψω το μυαλό μου αδειάζει!Δεν μου…κατεβαίνει κάτι.Το μόνο σίγουρο είναι ότι μπορώ να γράψω τα συναισθήματα μου και τις αισθήσεις μου,αλλά για την σκέψη άστο καλύτερα!Τρεις λαλούν,εγώ χορεύω!Παρατήρησα πάλι ότι όταν αρχίζω α πολλά πάρε δώσε με άλλους χάνομαι από τον εαυτό μου,χάνω τον ηρμο και την ρυθμό μου.Ένα τραγούδι έλεγε:…A twisted state of mind,torn between two worlds,the one which the new me hates and the other that is coming true.The power is unleashed they perish at my gaze,but am I really in control or am I just a slave?…Έτσι και εγώ,όλο ο τελευταίος χρόνος με έκανε και άλλαξα.Προς ο καλύτερο πιστεύω,αλλά κάποια κομμάτια μου έχουν μια τάση προς το σκοτάδι και κάνω ότι μπορώ να το αποφύγω.και δεν είναι τόσο η μάχη δύσκολη,αλλά προκειμένου να πετύχω αυτό που θέλω έχω δυο επιλογές:Είτε να βρω ένα άτομο να με στηρίζει και να το στηρίζω,είτε να πάρω τα βουνά και τα λαγκάδια όπου εκεί θα έχω όλη την άνεση να δώσω την μάχη χωρίς κανέναν εμπλεκόμενο.Ένα που με φοβίζει είναι το ότι εγώ είχα συνηθίσει την μοναξιά τόσα χρόνια και δεν μου φαίνεται και πολύ παράξενο.Το χειρότερο με την μοναξιά είναι ότι συνηθίζετε…και μετά αγγουριά(το λέω όσο πιο κόσμια μπορώ).Είδα και έπαθα να αρχίσω να έχω επαφές πάλι με ανθρώπους,όχι ότι με χάλασε αλλά πάλι επειδή δεν έχω κρυφά,μυστικά κτλ έφαγα τα μούτρα μου.Και μετά όσα έγιναν το καλοκαίρι,εν εμοι εταράχθει η καρδιά μου.Και εκεί με χτύπησε και το τανγκαλάκι “Τι τους θες αυτούς?Εσύ άγιος είσαι!Άντε πάνε στα βουνά!”.Πάλι καλά μπορώ και ξεχωρίζω λίγο πολύ πια σκέψη είναι δική μου και πια όχι και του λέω “Ρε βρωμερό,εγώ άγιος δεν είμαι!!θα σε πιάσω όμως μια μέρα,και να δω που θα πας.Σαν τον γέρων Ιάκωβο κάτω θα σε πατήσω!”.Πάει και τούτο.Έκατσα και κοίταξα τις φώτο από τότε που ήμουν μικρο ζουλάπι μέχρι και το τέλος(οι πιο πρόσφατες φώτο μου είναι 4 ετών.Δεν μου αρέσει να βγάζω φώτο με έμενα μέσα.Το θεωρώ γελοίο.Γιατί να αποτυπώνω τις στιγμές πάνω σε κομμάτια χαρτιού και όχι στην καρδιά?Μέγα λάθος των ανθρώπων…)και συγκινήθηκα.Αν και σε γενικές γραμμές ποτέ δεν είχα κάποιο πρόβλημα στην ζωή μου,έπρεπε να περάσουν 21 χρόνια για να το καταλάβω.Για να καταλάβω πόσο καλά είναι όλα στην βαρετή ζωή μου,με εξαίρεση βέβαια κάποια πράγματα,αλλά δεν είμαι πλεονέκτης.ακόμη και τα στραβό που μου έτυχαν εγώ τα έκανα έτσι.Καλά να πάθω λοιπόν,ώστε να μάθω.Μου την δίνει στα νεύρα όταν γράφω έτσι,με μικρές σχεδόν μονοκόμματες προτάσεις.Αλλά έτσι βγαίνει καλύτερα,έχει και κάποιο νόημα μάλλον(για οποίον το καταλάβει!:Ρ).Είναι πρωί,πάω να κάνω τον Κανόνα μου,και ύστερα θα κάνω ένα περίεργο ταξίδι.

Next Post Previous Post