Δεν ανοίγω τα μάτια ξανά, κάθε φορά διασχίζω τον κόσμο και από μέσα προς τα έξω φλέγομαι, αν με αγαπάτε έστω και λίγο μην μιλάτε, άλλα ψέματα από θνητούς δεν θα δέχομαι… Σάββατο πάλι. Περίεργο όμως! Ήλιος έλαμπε και ας ήταν μεσάνυχτα, το άστρο μου βλέπετε βγήκε αμέσως αυτήν την φορά. Κάτι δεν μου πολυκαθόταν καλά, είναι εποχές που δεν γίνονται θαύματα. Έτσι ναι μεν έλαμπε, αλλά δεν μου έδειξε που να πάω να βρω αυτό που ψάχνω εδώ και αιώνες στην γη. Καλά λέω στο Άστρο, για έλα εδώ, τι μισές δουλειές είναι αυτές, έλαμψες που έλαμψες δεν μπορείς να κάνεις ολόκληρη την δουλειά σωστά? Και τότε αυτό απάντησε: Δύο είναι οι λόγοι Μέγα Θεόδωρε που δεν μπορώ να σου αποκαλύψω την τοποθεσία, και ας σε περιμένει εκείνη. Ο πρώτος είναι οι δεν μου επιτρέπετε από τον Θεό, εσύ πρέπει να ολοκληρώσεις την πράξη αυτήν. Η ολοκλήρωση της θα δείξει το μέγεθος της γνώσης που απέκτησες αιώνες τώρα, ήσουν άξιος αυτής η όχι? Τέλος μάχονται τα τανγκαλάκια μαζί μου, μην τυχόν και ποτέ καταφέρω να σου δείξω, διότι αν γίνει αυτό σε μεγάλο μπελά θα βρεθούν. Αν και εκείνα φοβούνται πολλά για εσένα, αλλά και αυτό να σου πω δεν μου επιτρέπετε! Κάλος είπα, άντε πάω να κάνω τότε το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω σχεδόν σωστά… Αυτό το ταξίδι δεν ήταν αν τα άλλα. Λίγο περίεργο θα έλεγα σε σχέση με τα υπόλοιπα. Μοναδικό υπό μια έννοια πάλι… Αργο, αισθανόμενος το κρύο να σκίζει την σάρκα μου, και όλες τις αισθήσεις μου να λειτουργούν στο μέγιστο. Μύριζα, έτρεμα… ακόμη και το Sharingan μου άφησα ελεύθερο και σκεφτόμουν: Ποια θα είναι αυτή που θα με δει, να σέρνομαι μόνος στους δρόμους των ανθρώπων, με μάτια που θα βγάζουν φλόγες. Ποια θα είναι αυτή που δεν θα φοβηθεί γιατί θα ξέρει ότι η φωνή της δεν έσβησε και πάντα θα πλανιέται μέσα στο μυαλό μου? Σκάλα για τον παράδεισο έχω γίνει! Είμαι τόσο περίεργος και έχω τόσα χούγια που αν τυχόν και κανείς με αντέξει έστω και μια μέρα, ε μα τι στο καλό, Άγιος είναι! Αναρωτιέμαι, τις σκάλες τις παίρνουν μέσα όμως, απλά αναρωτιέμαι, δεν με απασχολεί τόσο ποια… Μπερδεύομαι καμιά φορά με αυτά που σκέφτονται και κάνουν οι άνθρωποι. Προβλήματα τόσα πολλά, που πάνε και τα βρίσκουν? Πάλι καλά οι λύσεις είναι πιο άπλες από οτιδήποτε θα μπορούσε ποτέ κανείς να φανταστεί. Καμιά φορά τους δείχνω και την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσουν για να την βρουν, δεν μου επιτρέπετε να τους την πω. Μονοί τους πρέπει να την βρουν αυτήν. Αμ τι, φανταστείτε να μας βούταγε ο Θεός και να μας πέταγε στο Παράδεισο με το έτσι θέλω! Τι καθοδήγηση και ελευθερία θα ήταν αυτή? Έχω να αντιμετωπίσω τους ανθρώπους, αλλά έχω και κάτι χειρότερο: έμενα. και είμαι τόσο πεισματάρης, που με δυσκολία με παλεύω! Μια μπάτσα σκάει ο εγωισμός, μια η ταπείνωση. Μια η καλοσύνη (όση μου έχει απομείνει)μια και η κακιά… Δύσκολη μάχη, γιατί τον εαυτό σου ενώ τον γνωρίζεις δύσκολα τον αντιμετωπίζεις. Θέλει σθένος και υπομονή και εγώ τίποτα από τα δυο δεν έχω. Που να τα βρω, τα βρέχει? Πάντως κάποια στιγμή όλο αυτό πρέπει να τελειώσει. Θα πρέπει να αποφασίσω, θα συνεχίσω τα ταξίδια μου περά από τα κοσμικά σε όλη τους την διάσταση με σκληρή σωματική και πνευματική άσκηση ή θα τα περιορίσω μια και καλή? Τραβάει το ένα από εδώ, τραβάει το άλλο από εκεί, στο τέλος θα τρελαθώ! Όλοι μας έχουμε τις αντοχές μας και οι δικές μου φτάνουν στο τέλος τους σιγά σιγά, και κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν σύντομα αλλιώς δεν βλέπω να γίνονται ποτέ. Έλεγα κάποτε στους μαθητές μου: Σε αυτόν τον κόσμο οι άλλοι πάνε και πωλούνε μικρά παιδιά, και οι άλλοι πάνε παίρνε, πάνε παίρνε. Αν είναι αυτό εδώ πραγματική ζωή ε τότε τι να λέμε? Αν είναι αυτό εδώ πραγματική ζωή, τότε ας αρχίσουμε να κλαίμε…και να’μαστε μερικά εκατομμύρια χρόνια μετά και δεν βελτιωθήκαμε καθόλου. Ουφ, σήμερα δεν ξέρω τι γράφω, τι νόημα έχουν αυτά. Μόνο ένα αποφάσισα: θα ξαναγράψω μόνο ένα ταξίδι μου ακόμη και μετά τέλος. Δεν έχει νόημα να τα μοιράζομαι κανείς δεν καταλαβαίνει. Τι να πω, η αλήθεια ήταν ότι εξ’αρχης δεν περίμενα να καταλάβει κανείς. Άντε πάω πάλι στον στύλο μου, μπας και γαληνέψω λίγο…:P

Next Post Previous Post