Τρίτο και τελευταίο κομμάτι, διαφορετικό από τα άλλα (μάλλον). Σάββατο πάλι, όμως διαφορετική διαδρομή από ότι συνήθως και με άλλη σειρά όλα. Καμιά αλλαγή που και που δεν πειράζει, σου δίνει έναν άλλο αέρα, μια δροσιά θα έλεγα. Καθώς περπατούσα, οι λογισμοί σαν πυρωμένα βέλη πέφτανε πάνω μου αλλά κάποια στιγμή είπα “Μείνετε εκεί που είστε. Εγώ δεν θα αγχωθώ, ούτε θα βιαστώ για κάτι. Τα πράγματα που είναι να γίνουν θα γίνουν, και όσα εγώ θέλω θα αισθανθώ, όσα εγώ θέλω θα δω και όσα θέλω θα γευτώ”. Σταμάτησαν οι λογισμοί, και ξανάβγαλα φτερά πάλι. Και έτσι… Ήμουν πάλι σαν μεθυσμένος και αρχαία χρόνια να ονειροπολώ και τα βάρη των άλλων στις δίκες μου πλάτες να κουβαλώ, μα εγώ χαίρομαι που μου δίνετε αυτή η ευκαιρία και που γεννήθηκα μια μαϊμού με φτερά μα όταν κοιτώ τους άλλους στα μάτια ο πόνος της καρδιάς τους την δική μου διαπερνά. Και άλλες φόρες χαζεύω την φύση, τους ουρανούς και τις φωτιές, και καταλήγω πως δεν είναι οι συγκινήσεις που ψάχνω αυτές, και όταν περπατώ ονειρεύομαι κάτι πράγματα μικρά και τρελά, που άλλοτε ο ήλιος άλλοτε το φεγγάρι τα γεμίζουν με μια μοναδική ομορφιά… Αναρωτιόμουν τελικά τι έχω και κατανοώ θέματα που δεν γνωρίζω σε βάθος? Πως καταλαβαίνω την γλωσσά των άλλων και ας μην την έχω ακούσει ποτέ? Και θυμήθηκα αυτό που είχε πει η γερόντισσα Γαβριήλια όταν την ρώτησαν πόσες γλώσσες ξέρει και αυτή είπε ότι ξέρει πέντε: Η πρώτη είναι το χαμόγελο, η δεύτερη τα δάκρυα, η τρίτη είναι το άγγιγμα, η τέταρτη είναι η προσευχή και η πέμπτη είναι η αγάπη. Εμένα μου λείπουν τα δάκρυα, δεν ξέρω τι κάνω λάθος, ίσως ακόμη δεν έχω φτάσει ως εκεί, όλα στην ώρα τους. Θυμάμαι μάλιστα μου είπε κάποτε μια, να χαμογελάς ΜΘ. Χαχα, είναι ίσως από τα λίγα που μπορώ να κάνω. Αν και δεν θεωρώ και τόσο αστεία αυτά που λέω, μα αφού κάνω τους άλλους να γελάνε χαλάλι! Έτσι το σκέπτομαι εγώ: και όταν πέφτω πρέπει να σηκώνομαι και να γελώ. Και αν δεν μπορώ να σηκωθώ και μείνω κάτω, πάλι να γελώ. Τι θα πετύχω αν αρχίσω να γκρινιάζω η να κλαίω? Δεν λέω, όλοι κάποια στιγμή σπάμε, ο καθένας με τις αντοχές του. Δεν είναι κακό, ξέσπασμα είναι και αυτό, αλλά μην το παρακάνουμε γιατί τότε πέφτουμε σε άλλη παγίδα. Δεν θυμάμαι πάλι αν το είχα αναφέρει, αλλά είχαμε και μια συζήτηση περί αγάπης με κάποια. Εγώ πιστεύω ότι αγάπη είναι μια και μονό, δεν έχει όρια ούτε περιορισμούς. Ίσως να διαφέρει πως την κατευθύνουμε στα επιμέρους πρόσωπα που γνωρίζουμε, αλλά ή θα την αισθάνεσαι ή δεν θα την αισθάνεσαι. Ίσως κάνω και λάθος, αυτό έχω ζήσει, αυτό λέω. Δεν ήμουν και πολύ καλά χθες, έλεγα να κάνω ένα διάλυμα από όλα για 2 εβδομάδες. Αλλά υπάρχουν άτομα τα οποία σε δέχονται όπως είσαι, σε κάνουν και αισθάνεσαι κάπως ρε αδελφέ. Καλά θα έλεγα. Γενικά είμαι ψιλό-μπερδεμένος αυτόν τον καιρό, πολλά σκέφτομαι. Όχι βεβαία με αχνός και τέτοια, απλά είναι αυτά που σκέφτομαι. Απλά το ένα αναιρεί το άλλο και κάποτε πρέπει να κάνω μια επιλογή να τελειώνω και με αυτά γιατί δεν τραβάει πολύ το ζήτημα μου. Βλέπω πάλι άλλους, μιλάνε για απομάκρυνση από όλους και όλα, και ταξίδια μακρινά και εν τέλι να φύγουν και από το περιβάλλον στο όποιο ζουν. Δεν το θεωρώ καλό αυτό, το να αποφεύγεις μια κατάσταση και όχι να παλέψεις να την ανατρέψεις δεν είναι λύση. Αυτό μου δίδαξε ο Δάσκαλος μου, υπομονή και επίμονη. Αλλά και πάλι δεν είναι όλες οι καταστάσεις ίδεις, και ίσως και οι πιο πολλοί να μην έχουν και μια έστω ψυχολογική στήριξη από κάπου…Υπομονή και επίμονη λοιπόν, και όπως λέει και ένα τραγούδι: Stay true to yourself, stay true to your own, your spirit will crush the hearts of stone!:)

Next Post Previous Post