Αιώνες περάσαν από την τελευταία μου περιπλάνηση στην έρημο του Φεβολάιζεν,εντούτοις όμως υπάρχουν μνήμες,χαραγμένες θα έλεγα,στην καρδιά και στον νου μου οι οποίες με κάνουν και αναπολώ εκείνες τις στιγμές και ξαναζώ το κάθε δευτερόλεπτο εκείνης της ταραγμένης εποχής… Ο γέρικος νους μου θυμήθηκε οσήμερον το εξής,το οποίο και θα διηγηθώ σε εσάς με όσες λεπτομέρειες θυμάμαι πλέον…

Ήταν το έτος 12,351 μετά της Ανωτέρας Δημιουργίας,τόπος η δεύτερη Ερημος του Πόνου.

Ταξιδεύοντας εκεί επί 34 μέρες και νύχτες μαζί με 10 ακόλουθους μου,είχαμε φτάσει σχεδόν στον προορισμό μας.Μόλις 12 μέρες πριν,είχα 9 πιστούς και ταπεινούς ακόλουθους ώσπου συναντήσαμε τον Ιελέμ στην έρημο να πολεμάει με ένα μυθικό τέρας,έναν Φοίνικα.Οι μαθητές μου με ερώτησαν αν έπρεπε να τον βοηθήσουμε,καθώς είναι γνωστό ότι σε μία μάχη με ένα τέτοιο ον,αν δεν υπερτερείς με μεγάλη διαφορά σε δύναμη είναι σίγουρο ότι θα χάσεις την ζωή σου.Και αυτό διότι οι Φοίνικες έχουν την ιδιότητα με το που πεθαίνουν να καίγονται εώς ότου γίνουν στάχτη και αμέσως μετά αναγεννιούνται και ο κύκλος αυτός είναι άπειρος.

Μόνο 2 είναι οι γνωστοί τρόποι να νικήσει κανείς έναν,και από ότι φαινόταν ο νέος εκείνος δεν ήξερε ούτε έναν εκ των δύο.Έστειλα τότε το πιο αδύναμο και άπειρο μαθητή μου να κατατροπώσει τον Φοίνικα χωρίς όμως να τον σκοτώσει,μάλλον να τον φοβερίσει τον έστειλα θα έλεγα.

[img]

Με άνεση ενικήθηκε το μυθικό αυτό πλάσμα και ο μαθητής μου επέστρεψε στο πλευρό μου χωρίς να πει κουβέντα στον νεαρό που μόλις έσωσε.

Υψώθηκα τότε εγώ στον αέρα,και αποκαλύπτοντας όλη μου την δόξα πλησίασα και γονάτισα μπροστά σε εκείνον.Άνοιξαν τα χείλη μου τότε και είπαν:

“Αν θες να γίνεις δυνατός στο σώμα αλλά και στο πνεύμα,ξέχνα το παρελθόν σου,ξέχνα το όνομα σου και όλες τις επιθυμίες σου και ακολούθησε εμένα…”

Next Post Previous Post