Η αγάπη σου για εμένα ξεπέρασε λόγια και σκέψεις ,έγινε ένα βλέμμα.
Κάποιες φορές μου έλεγες τι είναι αυτά που κάνω,για ποιον…οι γύρω μου πάντα με πονούσαν.
Φίλοι, αδερφοί…αστεία πράγματα και λέξεις.
Τελικά μόνο εσύ προσπάθησες,χωρίς να έχεις πολλά,απλά αγκαλιάζοντας με και τότε μόνο χαλάρωνα λίγο μέχρι το πρωί που σηκωνόμουν να ξαναπάω κόντρα στον καιρό ,κόντρα στη ψεύτικη ηθική του κόσμου που οι άνθρωποι δίνονται με ευχαρίστηση στην αμαρτία και μετά μιλάνε για Θεό.

Δεν είμαι εδώ να κρίνω κανέναν,ούτε διάθεση έχω για κάτι τέτοιο.

Ξέρεις,εκείνα τα βράδια που ακουμπούσαμε τα σώματα μας,και σε έπαιρνα αγκαλιά σκεφτόμουν πως αν ήμουν διαφορετικός θα με αγαπούσες λιγότερο.
Κάθε μικρή στιγμή μαζί σου ήταν η ζωή μου και μέρες μετά έβλεπα νέους δρόμους που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν.
Εσύ και μόνο ήσουν το κίνητρο μου για όλα,και χωρίς εσένα δεν έχω λόγο να κάνω τίποτα.

Και έκλεισα την ψυχή μου σε ένα δωμάτιο και πόρτες δεν έχει.
Και δεν θέλω να έχει,δεν θέλω κανέναν εδώ μέσα.
Είναι όλοι ανάξιοι να με ξαναδούν.

Νιώθω ότι χάνομαι,και δεν ακούω την φωνή σου…

Next Post Previous Post