“Δεν μετράει ποτέ και τίποτα.” ήταν η απάντηση Του για τον ερώτημά μου.
Και δεν βρήκα άνθρωπο τέτοιον,και όλα χάνονται.
Μένει η πίκρα,όχι γιατί αδικήθηκές ,αυτό δεν το Επέτρεψε ,αλλά γιατί δεν βρίσκεις κάποιον με το ίδιο θέλημα με τον δικό σου:Να περπατήσετε μέχρι την Θέωση μαζί,να γονατίσετε μπροστά Του,να γίνεται Θεοί και φίλοι Του.
“Δώρα – άδωρα,ευχές και χρόνια πολλά,ευχές και λόγια κενά.”
“Και που βαδίζεις,που πας,γιατί πας εκεί που πας,θα φτάσεις ποτέ?”
Α ρε γέρο…κάπου στην μνήμη μου,εκεί χαμένος είσαι να κοιτάς τον ουρανό και να κλαις,ανυπομονωντας για εκείνη την στιγμή.
Έπειτα επεφτες στα γόνατα,κοιτούσες το χώμα και αναπολούσες εποχές άλλες.
Τότε δεν καταλάβαινα,τι σε στεναχωρούσε τόσο και μόνο να σε κοιτάω μπορούσα από λίγο πιο πέρα.
Εμένα δεν με ντρεπόσουν και δεν έκρυβες την δόξα σου,εγώ ήμουν απλός,δεν μου φαινόταν σαν κάτι παράξενο.
Εύχομαι Θεέ Θεών,μην είμαι μόνος μου γιατί για όσα μου έδωσες και θα μου δώσεις,νόημα και ικανοποίηση δεν θα βρω αν δεν έχω να τα δώσω κάπου…
Κάνε να δοθούν σε εκείνους που αξίζουν,μην “χάσω” και αυτήν μου την ζωή αδίκως.
Ακόμη προσμένω.

Next Post Previous Post