Υπήρξαν φορές,και ακόμη υπάρχουν,που σάστιζα από την ομορφιά σου. Όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά.

Και ενώ εγώ κουραζόμουν να πολεμάω με όλους αυτούς τους δαίμονες των παθών μου,εσύ με έπαιρνες από το χέρι ενώ είχα μάτια σκοτεινιασμένα και μου έδειχνες τον δρόμο…

Ξέρω ότι με έβλεπες πολλές φορές ματωμένο και κουρασμένο.Έκρυβα την θλίψη μου που δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο,που δεν μπορώ να αλλάξω τον εαυτό μου πίσω από ένα χαμόγελο.

The-Rose-of-Love-roses-13967156-1024-768

Αμυδρά κάποιες στιγμές,έντονο άλλες…αλλά μόνο εσύ έβλεπες την καρδιά μου.Την άκουγες όταν ξαπλώναμε μαζί τα βράδια και ένιωθες αν χτυπούσε δυνατά από πάθος ή από πόνο προσπαθώντας να μείνει ζωντανή σε αυτόν τον σάπιο κόσμο.

“Θα καταστρέψω τους ουρανούς και το σκοτάδι,και εκεί θα βρω ένα αστέρι για εμάς” σου είπα.Το εννοούσα…ακόμη το εννοώ.Ότι και να πράξει αυτό το σώμα ξέρεις ότι η καρδιά μου είναι μικρού παιδιού.Το ξέρεις γιατί σε εσένα το φανέρωσα…σε κανέναν άλλον.

Απολάμβανα την ησυχία,την γαλήνη.Τα βράδια κοιμόσουν κουλουριασμένη άλλοτε στην αγκαλιά μου,άλλοτε λίγο πιο πέρα.και εγώ σε άκουγα προσεκτικά πως ανέπνεες…πως χτυπούσε η δική σου μικρή καρδούλα κάθε φορά που ήσουν κοντά μου.Καμιά φορά ερχόμουν σε αγκάλιαζα…σε φιλούσα στο λαιμό,και στον αυχένα γιατί ήξερα ότι σου άρεσε.

Μου έλεγες να σου λέω πόσο σε αγαπώ…μα δεν καλός σε τέτοια λόγια κενά.Έκανα αυτά τα μικρά που ήξερα ότι σου άρεσαν,έτσι έδειχνα τι ήθελα.Μερικές φορές μου έκανες παράπονα για το τι θες και δεν κάνω και χαμογελούσα.Απολάμβανα πολλά σε εσένα…

θα μπορούσα να εκφράζω πολλά για εσένα με λέξεις που δεν έχουν γραφτεί ακόμη πουθενά…αλλά πλέον νόημα δεν έχει.

Είναι πολλά που δεν τα ξέρεις,και ήθελα τόσο να στα πω,αλλά φοβάμαι ότι κοντά μου θα υποφέρεις,γιατί δεν έχεις ιδέα πόσο σε αγαπώ..

Next Post Previous Post