Σαν πύργοι που μπροστά στα πόδια σου ο εγωισμός μου και η θέληση πέφτουν,

σαν την καρδιά μου που δυνατά χτυπά για εσένα χτυπά τα δάκρυα μου τρέχουν.

Σαν βασανισμένος με αλυσίδες δεμένος το σώμα μου τιμωρώ,

και αιώνες να περάσουν το όνομα σου πάντα θα αγαπώ και ποτέ δεν θα ξεχνώ…

Κατέστρεψε μου είπες το εγωισμό σου ξανά και έλα αγκάλιασε με,

πλησίασε με και μην φοβάσαι,πλησίασε και φίλησε με.

Κατέστρεψε μου είπες το εγώ σου και έλα χάιδεψε με,

πλησίασε με ξανά και έλα τρέλανε με…

“Μα βλέπεις εγώ φοβάμαι,το κόσμο και εσένα

πάρε με από το χέρι και επέτρεψε μου να περπατήσω με εσένα.

Και όσα λάθη και αν κάνω μην χαθείς για να ξέρεις δεν μπορώ να ζω χωρίς εσένα”

Και τα πράσινα σου μάτια δάκρυα έριξαν πάνω στην γη,

και όπου έπεσαν λουλούδια έγιναν να μου θυμίσουν εκείνη την στιγμή.

Σε πλήγωσα και κομμάτια σε έκανα πάλι,

μα εσύ πάντα με αγαπούσες και ήξερες ότι για εμένα δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά καμία άλλη..

Μην προσπαθήσεις να αλλάξεις όσα έκανες,

νεκρός στην καρδιά θα καταλήξεις.

Κατέστρεψε μου είπες,την αγάπη μου ξανά,

μα πριν το κάνεις δώσε μου με πάθος δύο μοναδικά φιλιά…

Next Post Previous Post