Αναμνήσεις #1


Με θυμάμαι καθώς μεγάλωνα να θέλω όλο και μεγαλύτερο κομμάτι από αυτό που οι άνθρωποι ονόμασαν έρωτα.

Ήθελα κάτι να με συναρπάσει αλλά όχι βίαια.

Πέρασαν τα χρόνια και αναζητούσα άλλους ανθρώπους, ίδιους σαν εμένα,να τους καίει η καρδιά συνέχεια ,να πνίγονται σε αυτή την αυταπάτη που άλλοι ονόμασαν ζωή – όμως δεν βρήκα κανέναν.

Άρχισα να γράφω ποιήματα και ιστορίες, μνήμες από άλλες ζωές και στιγμές που δεν θα ξαναέρθουν ποτέ.

Έτυχε τότε να διαβάσω το ακόλουθο κείμενο, του Τάσου Λειβαδίτη:
“Α, θά θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα γόνατα που σε γέννησαν για μένα να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμά σου, να κρύψω σαν φυλακτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ’ το σεντόνι που κοιμήθηκες.”

Τότε ακόμη ήμουν αμαθής,δεν μπορούσα να το χωνέψω και πέρασαν οι καιροί. Αυτό που οι ονομάστηκε έρωτας ,ονομάστηκε αγάπη και ότι ονομάστηκε αγάπη έπειτα ονομάστηκε Απειρότητα.

Τι τρομερό πράγμα να το ζήσεις, να αγαπήσεις τόσο πολύ τους ανθρώπους που γέννησαν τον άνθρωπο με τον οποίο δέσατε τις καρδιές σας!

Τι τρομερό…

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    September 2017
    M T W T F S S
    « Aug    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930