-Αναμνήσεις Μέρος Πρώτο-

Κοιτάζω πάνω τον ουρανό,
Θεέ μου πόσο σε αγαπάω,
μου επιτρέπεις τα βράδια να πετάω.

Πέφτω πάνω στο γρασίδι,
κατρακυλάω και δεν πονάω,
άσε με να δώσω κάποιο τέλος.

Μα κάθε φορά που πάω να χαθώ,
ψηλά με σηκώνεις,
το πνεύμα μου αναστατώνεις.

Θα ήθελα μία φορά να πέσω,
ίσως πολύ να πονέσω,
τον ουρανό να ξαναδώ,
εκεί να εξυψωθώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *