Ακόμη θυμάμαι μέρες κάτω από τον ήλιο, η ζωή μας είχε μόλις ξεκινήσει,εκφραζόταν από ζήλο…

Κάτω από το φεγγάρι,διεύθυνση άγνωστη,

εκεί ήταν που συναντηθήκαμε,τυχαία σε μια στιγμή…

Και μπορώ ακόμη να θυμηθώ,

νύχτες στην Ρώμη και να σκέφτομαι πως σε ποθώ,

σαν μια υπόσχεση χαραγμένη σε βράχο απαλό…

golden_gate_bridge_san_francisco_04.jpg

Μια άλλη μέρα,ένα άλλο όνειρο μοναδικό,

πάνω από μια γέφυρα ένα παιδί να κλαίει για της καρδιάς το κενό…

Και περνούσαμε τα Σαββατοκύριακα χαμένοι σε ένα κρεβάτι,

και πιστεύοντας ότι αυτό μας ενώνει,

μα χάναμε χωρίς να το γνωρίζουμε,από την καρδιά μας κάτι… ****

Και εγώ ήμουν εκεί,σε μια αιώνια στιγμή,

εσύ μακριά,χαμένη σε διάφορα κενά,

και τότε κατάλαβα πως όλα χάθηκαν ξανά… 

Next Post Previous Post