Αιώνες πέρασαν χωρίς πραγματικά να ζω,καιρός ήταν πλέον για χάρη της να αναγεννηθώ. Και για τις νύχτες που παρακαλούσα,εκείνην να αγγίξω με δάκρυα στα μάτια επιθυμούσα,μας μη μπορώντας πλέον να την δω,σταμάτησα πλέον σε τούτο τον μάταιο κόσμο να ζω…

Μη έχοντας πλέον θνητή ζωή,ταξίδεψα στα βάθη του Άδη εκεί,όπου τελικά εσυνάντησα αυτή,την αγκάλιασα και είπα με σιγανή φωνή:

hades.jpg

Αποδέξου μου αυτήν την στιγμή και έχε απέναντι μου καρδιά ανοιχτή.Εγώ βλέπεις,δεν είμαι μάγκας ούτε και νταής,το μόνο που μπορώ να σου διδάξω είναι πως πραγματικά τον συνάνθρωπο σου να αγαπάς,και όχι γελώντας όσους σε αγαπούν ξανά και ξανά να πονάς.

Μακάρι να βρεις την δύναμη στην καρδιά σου,άτομα όπως εγώ να συγχωράς και όχι στον Άδη να με ξανάπετάξεις και εκεί σαν κακούργο επί αιώνες να τυραννάς…

 

 

 

Next Post Previous Post