Ίσως το μόνο πράγμα που μπορούσα…

Ίσως το μόνο πράγμα που μπορούσα και μπορώ να κάνω από τότε που με θυμάμαι είναι να βλέπω σε όλους και όλα Θεό.

Και τι είναι για εμένα Θεός,τι είναι Χριστός?

Είναι Εκείνος ο Πατέρας που πάντα καρτερικά με περιμενει την κάθε μέρα που φεύγω όλο αλαζονεία για να “κατακτήσω” τον κόσμο αλλά χάνομαι. Και το βράδυ έρχομαι ματωμένος και ξαπλώνω στο κρεβάτι και εκεί κάθεται Εκείνος με κοιτάει και με ρωτάει τι έχω,γιατί πονάω,γιατί δακρύζω. Όλο το βράδυ κοιμάμαι χαμένος σε όνειρα κενά,και όλο το βράδυ Αυτός είναι εκεί και με προσέχει,εργαζόμενος διαρκώς για την ψυχή μου και ποτέ τίποτα να μην μου λείψει.

Και ο Χριστός…είναι ο μόνος μου φίλος,που όταν όλοι οι άλλοι με εγκατέλειψαν Αυτός ήταν εκεί.
Και δεν με είπε δούλο,δεν με είπε τίποτα κατώτερο ή άσχημο αλλά με είπε φίλο.
Είπε φίλο εμένα,που Τον ξέχασα πολλές φορές,και πολλές Τον στεναχώρησα.
Και πολλές ακόμη Τον πόνεσα με όσα έκανα.

Εκεί στον πιο βαθύ σημείο της πτώσης μου ερχόταν χωρίς να γογγύζει,χωρίς να ρωτήσει τι και πως,καθώς Τον ζήτησα σαν φίλος να με ανασηκώσει από την πτώση. Και κάθε μέρα καλεί τον κάθε άνθρωπο να γίνει φίλος Του,και κάθε μέρα όλοι έχουν την επιλογή.
Η φιλία Του,η Αγάπη Του είναι ένα διαρκές κάλεσμα…ποτέ τίποτα δεν ειναι τετελεσμένο.

“Όλοι με ξέχασαν,όλοι με πόνεσαν μα Εσύ ποτέ.
Πως να μην είμαι φίλος σου?”

-Εκ του Θεόδωρου.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *