Μεγάλο ταξίδι η ζωή.

Signpost in the Stirling Point, Bluff, New Zealand.  Most southern mainland point of New Zealand
Signpost in the Stirling Point, Bluff, New Zealand. Most southern mainland point of New Zealand

Ίσως το πιο σημαντικό χάρισμα που πήρα ήταν η υπομονή.
Ούτε πολύ έξυπνος ήμουν ποτέ, ούτε έβλεπα ευκαιρίες όπως άλλοι, ούτε ήμουν ποτέ υποψιασμένος ποίος θέλει τι από εμένα.

Για ότι πήρα έπρεπε να κουραστώ πιο πολύ από άλλους, δύο και τρεις φορές.
Για ότι έμαθα να διαβάσω ξανά και ξανά…

Τελικά όλα ωφέλησαν.
Ωφέλησαν γιατί αν και πόνεσα,ψυχικα και κάποιες φορές σωματικά, συνέχισα.

Μεγάλο ταξίδι η ζωή.
Κάποιες φορές πρέπει να πετάξεις την καρδιά σου, να την αφήσεις πίσω, να υποφέρεις λίγο για να την ανακαλύψεις μέσα σού ξανά.

Και ποιον εμπιστεύεσαι στο μέσο διάστημα?
Τον Παράκλητο.

Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας – Τάσος Λειβαδίτης (απόσπασμα)

Ναι, αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.

Αλήθεια εκείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας, αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό, αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω πόσο σου πήγαιναν.

shutterstock_6930550

Α, θά θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα γόνατα που σε γέννησαν για μένα να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμά σου, να κρύψω σαν φυλακτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ’ το σεντόνι που κοιμήθηκες.

Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω στον άντρα που σ’ έχει δει γυμνή πριν από μένα, να του χαμογελάσω, που του δόθηκε μια τόση ατέλειωτη ευτυχία.

Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα, εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα. Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

Έκατσα τότε μπροστά στο θρόνο Του…

Έκατσα τότε μπροστά στο θρόνο Του,γονάτισα και ρώτησα:
“Πατέρα,Πατέρα, τόσο καιρό προσεύχομαι σε Εσένα και δεν ξέρω αν με ακούς. Κάνω κάτι λάθος,και αν ναι τι να διορθώσω σε εμένα?”

Ο Λόγος Του είπε:
“Είσαι σαν τον καρπό. Προσεύχεσαι,και εγώ ποτίζω τον καρπό επειδή εσύ το ζήτησες. Και καρπός έγινε δέντρο και από το δέντρο αυτό που είσαι εσύ παιδί μου,καρπούς σου θα γευτούν και άλλοι.”

Σηκώθηκα,και άρχισα να απομακρύνομαι τότε σκεπτόμενος:
“Πάντα μου δίνεις την σωστή απάντηση,εκείνη που ταιριάζει στη ψυχή μου.Πάντα παραπονιέμαι και ποτέ δεν θυμώνεις με εμένα. Καρτερικά αναμένεις το πότε θα είμαι έτοιμος να μου δώσεις και άλλα…εμπειρίες,γνώση,αγάπη.Πως μπορώ να μην στεναχωριέμαι ή να μην ντρέπομαι όταν σε παρακούω.”

“Όλα τα ξέχασα και όλα τα έχασα,αλλά Εσένα ποτέ. Θυσίασες τον Υιό Σου για εμένα και κάθε εμένα εκεί. Δεν θα σε ντροπιάσω και λόγια μεγάλα δεν θα πω. θα προσπαθήσω..με όλη μου την δύναμη,όταν πονέσω,και όταν κλάψω,και όταν οι δαίμονες ζητήσουν τη ψυχή μου,να Είσαι εκεί να με πάρεις δια του Υιού σου…”

Τα Επικά Του Μέγα Θεόδωρου,Τα Χρονικά Της Απώλειας Μέρος 17ο

Θυμάμαι τελευταία φορα που σε κοίταξα στα μάτια,σταμάτησες λγο να μιλας και πριν ξεσπάσεις ειπες:

“Ολα αυτα τα ωραια που γράφεις τωρα θα τα αφιερώνεις σε αλλες…”
..και δάκρυσαν τα πρασινα μεγαλα ματια σου.

Δεν ειναι ετσι…νομιζεις καταλαβαινουν απο παθος και έρωτα?
Δεν εχω να αφιερωσω πλεον τιποτα,σε καμια.
Μια ήσουν εσυ,ενας εγω και τωρα μισοι και οι δυο.

Προς το παρων θα βαδισουμε σε αλλους δρομους..
Ποτε δεν ξερεις ε?
Ποτε.